Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır.
Akıl temkinlidir. Korka korka atar adımlarını.
“Aman sakın kendini” diye tembihler.
Halbuki aşk öyle mi? Onun tek dediği: ” Bırak kendini, ko gitsin! “
Akıl kolay kolay yıkılmaz. Aşk ise kendini yıpratır, harap düşer.
Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var!
Tebrizi
Cebinde yeni bi’şey var mı diye kalktım sana geldim.
- Beni sevmezse ben napıcam onu bilmiyorum.
Beni severse napıcam onu da bilmiyorum.
Bu arada ben onun beni sevmesi için ne yapmam gerekiyo onu da bilmiyorum.
- Bilemiyon çünkü aşıksın yavuz.
yüzyıllardır oynanmasına rağmen hiçbir seyirci ; sahneye fırlayıp Romeo’nun zehirli iksiri içmesine engel olmamıştır.sonunda geminin batacağı bilindiği halde Titanic defalarca izlenmiştir.bitecektir korkusuyla aşktan kaçarsan,hayattan hiç bir tat alamazsın.
çünkü Romeo ölmeli.Titanic batmalı. ama aşk herşeye rağmen yaşanmalı.
Adam Fawer
Huzur gibi..
- Sen hep kaçıcak mısın benden?
Yoo ben kaçmıyorum ben burdayım. Senin buraya gelmeni istemiyorum sadece. Biz beraberken iyi şeyler olmuyor çünkü.
- Olmasın yaa… Kötü şeyler olsun ne var ki ya, dünyanın sonu gelsin yerle bir olsun ne olabilir ki yani yerin dibine geçelim ne olucak yani. Her şeyi ve herkesi karşımıza almadan, ne sen Leyla olabilirsin, ne ben Mecnun..
bak anlamıyorum tamam mı. sen de anlamıyorsun. ve anlamamak çok yorucu. anlaşılmamak çok daha yorucu. ben çok yoruldum ve ben artık anlamak istiyorum. cidden. anladığını mı sanıyorsun, peki dinle.
ev hanımı olmak istiyorum. bunu anlayabiliyor musun. mantı açmak istiyorum. bayatlamış ekmekleri dağerlendirmek, annemi arayıp ekmekli bi tarif almak istiyorum. lavanta kokulu çamaşırları bahçeye asarken postacıya günaydın demek istiyorum. akşam üzeri yan komşuyla anlaşıp kadın kadına yürüyüşe çıkmak, ufaktan dedikodu yapmak istiyorum.
basit şeyler istiyorum. her şeyin bu kadar karışık ve tarifsiz olmasından yoruldum. göğsümdeki bu boşluk ne allasen? hasta değilim ki ben neden nefes alamıyorum her gece kafamı yastığa koyduğumda. neden, lütfen bi mucize olsun ve gözümü beş on yıl sonrasına açayım diyorum. anlıyor musun.
ben anlamıyorum.
ben nasıl oldu da ömrümün henüz çeğreğinde böyle yoruldum.
sahaflarda kitap karıstırmayı, türk filmi izleyip ağlamayı, aynı günün akşamında annemle balkonda türk kahvesi içmeyi özledim ben. radyo dinlemeyi özledim. şarkı tutup, beğenmeyip , annemin şarkısını sahiplenmeyi özledim.sadece radyonun olduğu günleri özledim.
sabah erken uyanıp, akşam erken uyumayı. dua etmeyi. çok içten dua etmeyi.
bir kitaba belki hiç taşımadığı anlamları yükleyip, onu abartarak okuduğumda etrafımdakilere, herkesin sadece gülümsemesini özledim.
sadece gülümseyen insanları özledim. söylediği bir kelimeden utanan insanları.
gördüğümden hariç bir diğer yüzü olan insanlardan kaçıp günlerce evde sustuğum, kimseye kendimi anlatmak zorunda olmadığım yılları..
“hiç yaşamamışız gibi olacak sonunda…”
ezginin günlüğünü beraber dinlemedik hala.. senin en çok öfkelediğin şey nedir,bilmiyorum. piknik yapıp,arkasından uçurtmanın peşinden de koşmadık bugüne kadar. hiç çimenlere uzanıp bulutlara anlam vermedik. hatta “beraber” hiç yemek bile yemedik. ama çay içtik.. çay diyorum.
işte bu yüzden , “belki bizim için..” birsürü kurulmamış hayal vardır hala senin kalbinde de..
…sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun.biraz daha fazla sevdiğim,biraz daha önem verdiğim.
…
Murathan Mungan
kayseri’de her kitabı bulmak zordur. en iyi kitapevlerinde bile best-seller dan yada yüz temel eserden başka birşey bulmak, mesela kayseri’de bir sabah denizin nemiyle uyanmak gibi birşey.
herneyse.
ben bugün Kumral Ada Mavi Tuna ‘yı ararken belki hiç girmediğim kitapevlerine, sahaflara, müzelere… :) hayır müze yok. kayseri ‘de hem müze var. ama yok gibi. hem belki bu benim antisosyalliğim.
herneyse.
öyle bir kitabın varlığından şüphe ettiğim dakikalarda , umutsuzlukla girdiğim sekizinci kitapevinde, kulaklığımı çıkarttığımda Eylül Akşamı ‘nın çalıyor olması .. Kumral Ada Mavi Tuna ile o kitapevinde göz göze gelmemiz .. tamam. kitap o. gözleri yok! benim var diye , ben ona baktım diye. göz göze gelmemiş olabiliriz.de. gelmiş de olabiliriz.
3 sene önce ben şarkı falı tuttuğumda ,Eylül Akşamı’nın benim olması.. Arkasından o filmin çekilmesi.O kitabı bulduğum kitapevinde Eylül Akşamı’nın çalıyor olması falan filanı.
Olamaz mı.
Olabilir.
